mobar.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste artikelen
Jij nam geen genoegen met een placebo

Jouw lichaamstaal kon niets verhullen. Mannen en vrouwen, ze keken graag naar jouw onverwachte onbevangen schoonheid. Meisjes en jongens ze luisterden graag naar jouw liedjes. Je had wat de mensen muze noemde, je was begaafd en muzikaal.
Ze hadden je gevraagd voor een toespraak over liefde en vrede in de wereld, en de ware betekenis van vriendschap, maar je weigerde, je was geen podiumbeest, veel te verlegen voor een toespraak voor een zaal met onbekende mensen. Je deelde jouw kennis over de betekenis van het leven slechts met vrienden, die er over wisten, en die het niet erg vonden dat je geen podiumbeest was.

Ze hadden je een mandaat kunnen geven, om een perfecte analyse te maken van alle oorlogshandelingen, die er in een eeuw tijd werden uitgevoerd. En als je dat mandaat had gekregen, was je na het schrijven van het onderzoeksrapport zo moe geworden dat je snakte naar de eenvoud van de liefde, want waar liefde was bestonden geen oorlogen. Je kreeg het mandaat niet, je begon te lezen in een verhaal geschreven door een onbekende schrijver, die beweerde dat hij in Amsturia woonde, maar je had geen idee of het waar was.
Het was maar de vraag of jij wist waar je aan begonnen was, toen je er voor gekozen had het verhaal van die schrijver te gaan lezen. Je verwachtte misschien te veel, en je had misschien te weinig in gedachten.
Je was hier voor een liefdesgeschiedenis dacht je. Zo'n romantische gebeurtenis die zich telkens weer afspeelde tussen twee mensen die veel voor elkaar voelden, maar je voelde niet veel hechting met dit verhaal. Je durfde je niet te binden, de fantasie van de schrijver deed je aarzelen. Moest je daar wel in mee gaan, je woonde zelf in een dorp op het platteland, en je vond de stadsbewoners maar vreemde mensen. Je dacht dan ze anders met de liefde omgingen, veel minder romantisch dan zoals jij het had geleerd.
Het was ook moeilijk om bij een verhaal direct te voelen, dat er iets wonderbaarlijk ging gebeuren, het was niet gewoon zichtbaar zoals in de natuur.
Je wist niet wie de schrijver was, het kon iedereen zijn, een intelligente heer, een kwajongen of een schavuit. Woorden zeiden niet zoveel als je het heerschap niet kon zien. Misschien babbelde hij maar een eindje weg, en interesseerde het hem niet wat ze over hem dachten, zolang ze zijn verhaal maar lazen. Misschien liep hij wel verward in de supermarkt, en was hij die meneer die steeds andere burgers in de weg liep.
Misschien had hij een mandaat gekregen om over een liefdesgeschiedenis te schrijven, maar wist hij zelf niets over de liefde, en verzon hij alles naast het nachtkastje. Waarschijnlijk was hij net als jij geen podiumbeest, maar hield hij de geheimen over het leven voor zichzelf zonder deze met zijn lezers te delen,
Het was maar de vraag of hij jouw aandacht wist vast te houden, deze eerste dag, die zojuist was begonnen met bruisende champagne en de belofte om het dit jaar, het laatste jaar van de eeuw allemaal beter te doen, dan die honderd jaar die voorbij waren gegaan, met alles wat de mensheid had te bieden, aan oorlog en drama en ziekte en bedrog.

Misschien moest de schrijver honderd jaar wachten, en dan eens met zijn verhaal gaan beginnen.
Dan konden we zien of er nog iets over was van wat hij ooit heeft beweerde. Maar waarschijnlijk werd hij niet zo oud, en stopte jij voortijdig met het lezen van dit verhaal.
Of gaf je hem een mandaat om zijn verhaal nog eens opnieuw te herschrijven, maar dan zonder geweld, agressie en onbehoorlijk gedrag. Je haalde hem over om zijn podium vrees te overwinnen.
Jouw lichaamstaal kon niets verhullen, je was verliefd op de schrijver van dit verhaal.

Het was de eerste dag van het laatste jaar van de eeuw, de mensen in Amsturia liepen nog te geeuwen, en boven de huizen in de steeg bij de haven, vlogen en krijsten de meeuwen.
Het leven was voor jou lang niet altijd gemakkelijk, maar een ding wist je zeker:
Je nam geen genoegen met een placebo voor wat jij beschouwde als de echte liefde.




 

© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
Een ontroerend en weemoedig verhaal; met een tikkeltje spijt aan het einde.
Mooi!
 
Maart 2017




Reacties

Spraakverwarring

 

Spraakverwarring is wat ik telkens weer tegenkwam in mijn leven. Ik probeerde ondanks mijn handicap die me soms zwaarmoedig maakte luchtig en opgewekt over te komen, zodat ik niet uit de toon zou vallen bij de mensen die het leven als een luchtige uitdaging zagen, zodat niemand aan mij kon merken dat ik uit een arm en asociaal gezin kwam. Ik ging met kunstenaars en schrijvers om, ze hielden rekening met mijn gevoelige gaven en zo kon ik mij ontwikkelen tot de man die ik al die tijd had willen worden.

Maar ook dat zorgde er helaas niet voor dat er nooit meer spraakverwarring ontstond, ik werd geconfronteerd met hulpverleners met een grote culturele achterstand, die net deden alsof ik iets niet begreep, terwijl ik het waarschijnlijk beter begreep dan zij deden.

Er waren mensen veel jonger dan ik die me de les lazen over iets waar ze zelf werkelijk geen verstand van hadden. Er waren kunstmatige autoriteiten die mij wel even zouden vertellen hoe de wereld in elkaar zat, terwijl ze zelf voortdurend rond zwommen in een burgerlijke middelmatigheid, waar je als onderzoekend mens alleen maar treurig van werd.

Het meeste wat er werd gezegd, was al eens eerder gezegd, maar vele mensen hoorden de klok luiden maar hadden geen idee waar de klepel hing.

Ik was niet het type man die in zijn onderbroek de straat op ging om de mensen te waarschuwen dat er domme mensen in de stad kwamen wonen, het waren de domme mensen zelf die dat deden omdat ze dachten dat het in de mode was, en het weer door de klimaatsverandering aan hogere temperaturen onderhevig was, hetgeen al te veel kleding overbodig maakte.

Ik probeerde mijn logica zoveel mogelijk uit mijn geheugen te putten, dat scheelde onnodig nadenken en had als voordeel dat ik inmiddels een bibliotheek vol met persoonlijke ervaringen in mijn hersens had opgeslagen.

De mensen werden er niet minder dom van, niet van de techniek, niet van de computers, zelfs de natuur maakte ze niet slimmer dan ze al waren.

Ik zag mezelf het liefst als een zandkorrel, er waren er miljoenen van, maar er waren er geen twee met precies dezelfde vorm.

Mijn hele leven deed ik mijn best om eenvoudig te blijven, maar het was juist de buurvrouw die suiker kwam lenen die mij vertelde dat het best goed gelukt was.

 

 

 

 


© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Reacties

 

Lente 1980 Amsturia

 

 

Zomer 2017

 

 

Reacties

5 juni 2017 22:42

 

Ochtendstond

Er barstte een storm los boven de woordeloze vijver waarin het spiegelbeeld bevroren lag voor later. Er waren beeldhouwers die herinneringen hakten uit wind en heimwee, geluidloos  als geruisloze schimmen  in de nacht der lusten met alle naaktheid van de waan.

Toen het tuinfeest zijn voltooiing vond waren de laatste bezoekers dronken, in intimiteit getekend voor het leven in herinnering. Lege glazen, lege flessen, besmeurde borden, kunststof bestek, wijnvlekken op het tafelkleed, sigarettenpeuken naast een volle asbak.
  
Door de stilte op het defecte antwoordapparaat  van het voltooide zwijgen kon ik mij voorstellen  hoe jouw stem had kunnen klinken . Wanneer jouw keuze anders was geweest had ik het geluid wel willen horen die ochtendstond, omdat het regende.
 
Je was op weg naar het kerkhof waar jouw moeder lag begraven, nadat ze was heengegaan.

Er kraaide een haan in een dorp achter de horizon, en alles wat ik over je had gedroomd verteerde in de wanhoop van jouw schoonheid. De morgenstond liet alles wat net voorbij was gepasseerd in het verleden. Alles viel in stilte.


 

 


© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
 
ik geniet in stilte....
 

Bedankt



Reacties

17 januari 2017 17:00

 

Herder

Zijn ziel hervonden
gelikt oude wonden
in ruimte van stilte

onwetend in duister
zijn eenzaam hart
klopt in bittere smart

waar zijn alle schapen gebleven

waarom huilen de wolven

hoe kan hij
de momenten vergeten?

waarom heeft hij
de juiste vragen niet paraat?

heeft hij de signalen niet begrepen?

het leven lijkt niet eerlijk
iedere waarheid is hard
in ruimte van stilte

denkt de herder met zijn hart.


© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.



Hij heeft zich hervonden en ontdekt nu dat het leven anders is dan zich aanvankelijk had voorgesteld.

Dat klopt helemaal. Bedankt.
















Reacties

18 september 2016 08:33

 

Voetsporen

Het waren geen krijtstrepen
of een rekensom voor verlangen
er stonden geen woorden in het zand

er was een zilte wandeltocht
door eenzaamheid van het verlaten land
en voor iedere dode een vlieger

een kind dat huilde op het strand
zonder moeder en strijkbout
met een touwtje in zijn hand.


© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
Oei, zeer beklijvend. Vooral die laatste strofe hakt er in! Voetsporen en andere sporen...
jammer van die strijkbout
 
De strijkbout zorgt  ervoor dat het gedicht niet te steriel wordt. We verschillen waarschijnlijk in mening daarover. Bedankt voor komen en lezen en de moeite die je hebt genomen om te reageren.
 
Een bevreemdende sfeer die je opslorpt. Ik houd er van.

Reacties

28 juni 2017 19:12

 

Dinervriend

Je komt om van me te eten
van mijn liefde en geweten
maar ik ben een steen geworden
door de laatste dwaze horden
in de vijver droef geworpen
door het noodlot stil ontworpen
om jouw mond met mij te dienen
want je moest wat bij verdienen.

 

 

 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
eten om te leven...
Tja, er zit iets onder de oppervlakte waar ik niet helemaal uit kom.
Maar dat maakt het gedicht juist zo mooi.


Reacties

30 april 2015 22:45


Beleving van een zoen

 
Nu jij jouw ratio toetst aan de werkelijkheid
is waarheid uit vergeten boeken overbodig
je straalt zoals de zon straalt op een lentedag
met de mystiek die de natuur doet groeien
 
het is jouw beleving die mij doet verlangen
naar alles wat het leven brengt aan realiteit
het gruwelijke grauwe en het prille groen
tot droom verheven door jouw gulle zoen.








 

© Violette Z.. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
Leven, beleven begint met droom Dan gedacht, een letter , woord en zoen En een lentezon die alles in flow stuurt Jij slaagt hierin met deze verzen Fijne dag nog
 
 
 
 


Computer

Oriëntatie

Megaopslag

Planning

Uitzoeken

Techniek

Energie

Realiteit





 


© Violette Z.. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.



Reacties

4 september 2016 19:39

 

Oorsprong

Hoorde ik?

de echo van jouw oude stem
in de steengroeve achter het houten schuurtje
het tikken van de beitel op het marmer

jouw moeder die
een fluisterende danseres was
bij het wassende water

Zag ik?

jouw schaduw in mijn verlaten land
het sombere verlangen van een diepere vijver

Las ik?

het boek dat ik niet uit kon lezen
om het leven te zien.






 
© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
 
Ja prachtig..stil maakt het, ontroert..zo mooi..
 
Leest als twijfels over hoe het ooit zover kon komen, mobar.
Verlangende vragen.
Titel toont weemoed...
 
Veel vragen uit het verleden. Brengt de toekomst raad?
Mooie opbouw.



Reacties
Duisternis
 

 



 





Lees de gedichten van Mobar Vorstkasteel, maar copieer ze niet zonder toestemming.
Mijn gedichten gaan over het gevoelslevenvan de mens.
Je kunt een aantal gedichten op deze site lezen,
ook is er een bundel te koop.

 

 










Mobar eigen website
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 

Mobar - tekstschrijver - op Internet:
...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Mobar Vorstkasteel
is het schrijverspseudoniem van
Henk van Dijk,
een autodidacte beeldend kunstenaar,
die zijn werken maakt in Amsterdam,
de hoofdstad van Nederland.


Neem eens een kijkje bij mijn schilderwerken,
diverse werken zijn te koop.





 
 
 
 

Mobar Vorstkasteel is de schrijversnaam van Henk van Dijk,

hij werd geboren in de jaren zestig van de vorige eeuw, maar is tegenwoordig
woonachtig in een gezellige straat in Amsterdam Oost.

Naast het schrijven hou ik mij met allerlei andere creatieve uitingen bezig,

zoals schilderen, tekenen, fotograferen, computerbewerkingen.
Mijn nieuwste beeldende werken hebben als onderwerp: Het gezicht. Het is werk waar ik nog mee bezig ben.

Ze zijn gemaakt in het najaar van 2013, en de serie is nog niet af. Onderwerp voor de tekeningen zijn dikwijls bomen.

25 boomtekeningen. 

Er komen nog nieuwe tekeningen bij.


In  de zomer van 2011 is mijn eerste gedichtenbundel verschenen:

Wolf in de vijver - Juli 2011 Een bundel met vijftig gevoelsgedichten.


Mijn tweede bundel laat nog even op zich wachten. De titel ervan is Droomschaduw.
Veel van mijn schrijfwerken ( gedichten en proza ) zijn te lezen op mijn eigen site:

Het land van iedereen
Belangrijkste personage in veel van mijn verhalen is Alfons.

Een aantal (work in progress)

verhalen over het turbulente leven van Alfons
zijn te lezen op: Alfons Bortano


Op de populaire gedichtensite 1001 gedichten zijn diverse gedichten van mij te lezen.

Verder publiceer ik op het gezellige gedichtenfreaks

en gedichten.nl.


Uit jouw stilte zijn de gedichten van Violette Zandheuvel ontstaan.

Maak vrijblijvend kennis met de gedichten van: Arnold Roodkop 

Of neem een kijkje in het leven van: Onslow Mekkingtos 


                   Of neem een kijkje in het leven van: Hubert Stuipje
Geef jezelf de kans om te genieten van de natuurfoto's op mijn weblog.

 



 

 

 
 
 
 
 
 
 

Het land van iedereen - gedichten en korte verhalen.

 

 

 

 

 

 

Mobar op Korte verhaaltjes

 

 

Mobar op 1001


Korte Verhalen en verhaaltjes

 

 

 


 

 






















Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl