mobar.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste artikelen

(…)

 

Hé ik wou jij was de lucht

dat ik je ademen kon

en je zien kon ik het hoge licht

en door je gaan kon.

 

Waar zijn je armen en je handen

en die witte overschone landen

van je schouders en schijnende borst –

ik heb zo’n honger en dorst.

 

 

 

 

Herman Gorter

Reacties

De ravage in het kasteel 493

 

 

Toen Donald Dankzand in de zomer van 2009, na een lange, eenzame trektocht met zijn bromfiets door Europa, naar zijn kasteel in het Noorden van Frankrijk terugkeerde, zag hij al direct aan de oude, houten ophaalbrug dat er iets mis was. Anders dan bij zijn vertrek, toen de ophaalbrug omhoog stond, was het nu bij zijn terugkomst mogelijk om via de ophaalbrug het binnenterrein van het kasteel te bereiken.
Ook was het vreemd dat de grote eikenhouten deuren van het welkomstvertrek open stonden.
Gehaast betrad hij de ruime ruimte waar verder niet veel veranderd leek. Hij zette zijn leren reiskoffer neer bij de grote, ronde tafel die in het midden van de statige ruimte stond, daarna vertrok hij naar de lange hal om zo snel mogelijk bij de oude bibliotheek van het kasteel te komen. Ook van dat vertrouwde vertrek stond de zware, houten deur open, Donald schrok toen hij de ravage zag. De marmeren vloer lag vol met boeken, verspreid over de kamer lagen er zo’n zeshonderd boeken chaotisch naast en op elkaar. Dure boeken, goedkope boeken, oude boeken, nieuwe boeken lagen op de vloer alsof ze gelezen waren door een idioot, die niets van zijn gading kon vinden.
De grote boekenkasten waren leeg, alsof er een wilde man alle belangwekkende boeken uit de kast had gerukt. De boeken leken verder niet beschadigd, maar uit nader onderzoek bleek dat er een flink aantal boeken ontbrak.

In de hoek van de bibliotheek was zijn doos met brieven omgekeerd, de brieven lagen op de vloer.

Na een tijdje te hebben rond gekeken begreep Donald dat het de geleende boeken van Jeroen Splinterman waren die in de boekenzee op de vloer ontbraken. Al snel nestelde er zich een vermoeden in zijn hoofd dat Jeroen wel eens de veroorzaker van deze boekenellende zou kunnen zijn geweest. Een vermoeden dat nog eens werd bevestigd toen Donald op een stapeltje boeken een briefje vond. Aandachtig begon Donald te lezen:

Beste moeder,

Na jaren heb ik besloten de aan Donald geleende boeken terug te halen uit zijn kasteel in het Noorden van Frankrijk.
De formule die, zoals jij volgens de overlevering vertelde, in het grijze boek stond heb ik handmatig overgeschreven, en het grijze boek heb ik verbrand in de open haard van het kasteel, tezamen met andere aantekeningen die ik terugvond in enkele boeken.
Ik stuur je hierbij een exemplaar van het tijdschrift “Wortels” toe. Het is het enige tijdschrift waarin ooit een gedicht van mij werd opgenomen. Het gedicht gaat over dieren die langzaam verdwijnen in een wereld van sneeuw. Het heeft iets te maken met een jeugdherinnering, een sprookje dat jij mij ooit vertelde. Ik hoop dat je een fijne verjaardag zult hebben. Ik denk nog aan je.

Jeroen Splinterman

Donald legde het briefje weer terug op het stapeltje boeken, tegelijkertijd begreep hij dat het grijze boek niet meer bestond, omdat Jeroen het grijze boek had verbrand in de grote open haard van het kasteel. Het was wel een beetje vreemd, maar eigenlijk voelde Donald zich opgelucht dat het grijze boek niet meer bestond. Het was ook niet zo erg dat Jeroen Splinterman al zijn boeken weer terug had gehaald, nu was er weer ruimte voor nieuwe boeken in de oude boekenkasten. Met frisse moed zette Donald één voor één de overige boeken terug in de grote kasten van de kasteelbibliotheek. Af en toe viel er een blaadje papier uit één van de boeken. Een oud gedichtje van een vriendin die hij nooit meer zag. Een liefdesgedichten dat hij uit verveling had geschreven.
Een boodschappenlijstje voor het tuinfeest van tien jaar geleden, drank, hapjes, bloemen, etc.
De nota van het bedrijf dat het marmer voor de vloeren had geleverd. Een geschreven overzicht van de ruime verzameling wijnen die zich in de kelder bevond. Een variatie op de formule uit het grijze boek. Donald bekeek alle briefjes nauwkeurig, vooral dat laatste briefje kon nog van belang zijn. Hij bekeek het aandachtig en legde het toen apart zodat hij het weer terug kon vinden

 

Hij liep naar de hoek van de kamer waar de stapel met brieven lag. Hij pakte een van de brieven op en begon te lezen.

 

Amsterdam, 2003 

Beste Nirma

Ik heb met belangstelling jouw schilderijententoonstelling bekeken.

Het schilderwerk maakt op mij een nogal gedateerde indruk,

Cobra, vooral Corneille in diens commerciële periode,

je zult het vast al wel eens eerder hebben gehoord. Ik weet niet of er voor dat soort werk tegenwoordig nog een markt is, en of jouw werk zich voldoende in kwaliteit weet te onderscheiden. Een aantal werken viel op,

met mooie kleurcombinaties en gevoel voor compositie,

een veel groter aantal werken vond ik vlak, wat amateuristisch

en niet erg inspirerend. Ik kreeg niet echt een beeld waar je

als kunstenaar naar toe wilt, en het riep bij mij het gevoel op

dat een aantal werken alleen maar voor de productie waren gemaakt, hetgeen zich in de matige artistieke kwaliteit liet zien.

Ik weet niet of je ook nog andere hobby’s hebt?

 

We leven in een hedonistische maatschappij,

 

waarin ontplooiing van het individu centraal lijkt te staan.

 

Gebleken is dat de mens nooit te beroerd is om zijn

 

of haar ellebogen te gebruiken, ten koste van het milieu, de dieren, de natuur, en tenslotte zelfs de medemens.

 

De waarde van de mens lijkt te worden afgelezen aan zijn of haar status.

 

Hoe bedrieglijk is dit alles, wanneer dagelijkse zekerheden,

 

als brood op de plank, of een warm avondmaal in het geding komen,

 

de mens verslaafd is geraakt aan haar eigen fopspeen.

 

We moeten gezien worden, opgemerkt zijn, ergens toe behoren,

 

het liefste tot onszelf, terwijl de wereld steeds meer verbrokkeld,

 

het nieuws niet meer is bij te houden, en zichzelf voortdurend herhaald,

 

alsof we steeds weer in verbazing vallen, over dingen die we allang wisten,

 

Er bestaan geen heiligen meer, wielrenners, ministers, dokters,

 

burgermeesters en burgers, ze vallen massaal door de mand, wanneer ze aan de tand worden gevoeld over hun integriteit. Een volk dat verantwoordelijk is voor de uitvinding van de plofkip verdient ook niets anders dan zure humor van salonmoralisten, die eigenlijk iets anders bedoelen dan ze werkelijk zeggen.

 

 

Wat de opmerkingen over intimiteit betreft, ik geloof niet zo

in intimiteit met mensen die je verder nauwelijks kent. Om een beeld van iemand te krijgen is tijd nodig, en die is schaars tegenwoordig. Ook wordt het mij niet duidelijk waar jouw belangstelling voor mij eigenlijk uit bestaat. Je schrijft: “Jouw foto’s zijn ook mooi.” maar vertelt nergens over welke foto’s jij het hebt, en waar die “ook” ongeveer op slaat.

Ik denk dat ik het dan verder ook maar voor gezien houdt, tenzij jij nog iets zinnigs hebt te melden. Bedankt voor het reageren op mijn contactadvertentie, die ik inmiddels heb verwijderd.

 

Donald Dankzand

 

Donald herinnerde zich 2003 weer, een spannende tijd, toen hij nog op een bovenverdieping in Amsterdam woonde, en als beginnende cabaretier zijn brood verdiende. 2003 toen hij nog op zoek was naar een relatie.

.

 

 

 

Mobar


 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.

 


 
















Reacties

Het kasteel van Donald

 

 

Het Noorden van Frankrijk tijdens de zomer van 1991.

In een bos ligt de oude weg naar het kasteel. Het kasteel is omringd met hoge muren, achter die muren ligt aan de kant het bos een brede slotgracht, met bij de kasteelpoort een massieve houten ophaalbrug. De oprijlaan is omringd met oude eiken, de rest van het bos kent minder orde. Het is de eerste keer dat Donald het kasteel in werkelijkheid ziet. Twee jaar was het kasteel onbewoond, maar sinds Donald het kocht met het gewonnen geld uit een loterij is hij de eigenaar.

Samen met Onslow Mekkingtos in zijn oude Fiat is Donald op weg gegaan. Het bos is in de werkelijkheid een beetje tegengevallen, veel zieke bomen, en op een aantal plaatsten gedumpde rotzooi van recreanten, maar de aanblik van zijn eigen kasteel is grootser dan Donald heeft durven hopen.

 

475

 

 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.

 

Reacties

Perzikbloesems ten zuiden van de hoeve in Xiagui

 

Buiten het dorp staan zonder tal de perziken in bloei

Maar ik alleen ben zo gevoelig om hierheen te komen.

Hun rood bedekt de grond als ’s avonds laat de wind gaat waaien –

Voor wie zijn zij, als geen ze mint, in hemelsnaam ontloken?

 

 

 

 

Bai Juyi (804)

 

Reacties

2 oktober 2016 01:15

 

Ga wandelen

Ga wandelen naar nergens
ga wandelen naar niets

probeer het lopend
leen vooral geen fiets

ga met spoed
of langzaam aan

ga met aandacht
voor het bestaan

ga maar wandelen aan zee
met jouw voeten op het zand

valt het leven weer wat mee
lees je dat niet in de krant.




 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
Mijn lievelings bezigheid, vooral op het strand. Schelpen zoeken, zeeschuim tussen je tenen, voorzichtig om een kwal heenlopen. Ik voel me daarna  gezonder van geest. Uitgeruster dan ooit en de ellende die overal is, blijft een poosje ver weg.. <img src='img/smileys/yes1.gif' alt='(Y)' Title='(Y)'>
 
 
Ja, het kan erg ontspannend zijn, ik ga soms even in het park wandelen.
 
 
 
graag gelezen.


Reacties

3 oktober 2016 00:08

 

Het ontbrekende kind

Toen ik het ontbrekende kind speelde
deden we saaie bejaarde spelletjes

bij het kookfornuis van mijn oma
waarin de kalkoen begon te garen

en in haar stem
de stem van de kalkoen

hoorden we de fluisterstem
bij het huilen van wolven
het gevoel van wol en breien

het ontbrekende kind met de mollige dijen
bleef eindeloos met de akelige leegte vrijen.




 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
Beter dan nooit te vrijen;-) Knappe tekst !
 

Dank u wel meneer de koek en peer.



Reacties

24 augustus 2016 02:12

 

Intieme taal van leven

Beluister hoe het is
nu liefde blijft bewegen

er is geen mooiere zomer
zo dichterlijk intiem
in het duin gelegen

nu je spreekt in lichaamsstalen
zullen we nooit meer echt verdwalen.






 


© Violette Z.. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
Zo mooi, hier kun je toch niet aan voorbij gaan,
<img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'>zo klein alles ineen..van genoten.




Reacties

27 april 2017 02:13

 

 

Mijn leven in het oerwoud


bananen pluk ik voor de lol

en eet daarmee mijn buikje vol

men noemt mij wel een mensaap

maar ik ben meer aap dan mens

in het oerwoud waar ik wens

dat alle mensen apen zijn

en dat apen vol met wensen zijn

die mensen niet begrijpen

een banaan moet je laten rijpen

terwijl je slingert van liaan naar liaan

totdat je vind die rijpe banaan

die waardig is voor een apen bestaan.

 


© Violette Z.. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
Dag Violette.
Ha ha ha, je had de gang er goed in terwijl midden in dat woud
het belang van een banaan niet it het oog werd verloren.
Met een grijnzzz gelezen.


Reacties
De nieuwe zomerregeling

Als het zo doorgaat
en de nieuwe zomerregeling
van toepassing gaat worden

zien we straks nooit meer
topless vrouwen op
de Nederlandse stranden

en dat zou jammer zijn
want ik ben dol op
topless vrouwen

en zij zijn doorgaans
dol op mij

al zal ik zelf nooit
topless over het strand
wandelen

want ik heb zoveel haar
op mijn borst

dat je er een
vogelnestje mee
kan maken.




 

© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
Een vogelnestje, prachtig toch. Wat zul je een bekijks hebben als de eitjes uitkomen.
Leuke invulling van het lange prikkelwoord.
 
 
Heel leuk gedicht, Jeroen. Mooi bedacht!
En... oppassen voor de vogels die nestjes willen bouwen... Ha, ha, ha...
 
Ha ha, leuke invulling Jeroen !
 
 
<img src='img/smileys/smile1.gif' alt=':)' Title=':)'><img src='img/smileys/anim_63.gif' alt='{L}' Title='{L}'>




Reacties

11 mei 2016 21:05

 

  Parasols

 
Jammer dat niemand
de moeite heeft genomen
om de zon terug te vinden
 
nu de groene lente
om een zomer vraagt
en het wolkenwoord
de dag vervaagt
 
maar in haar dromen ziet ze
 
de kleurrijke parasols
waaronder zij  in tropische bikini
druivensap drinkt
 
en samen met mij
over een mooie nacht zingt.



 

© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
Mooi gedicht, Jeroen!
Een gedicht, dat me raakt, Jeroen, met lichte weemoed aan mooie voorbije dingen.
Psst... ik heb de zon hier in het zuiden verstopt... ik wil 'm echter graag met je delen.



Reacties
Duisternis
 

 



 





Lees de gedichten van Mobar Vorstkasteel, maar copieer ze niet zonder toestemming.
Mijn gedichten gaan over het gevoelslevenvan de mens.
Je kunt een aantal gedichten op deze site lezen,
ook is er een bundel te koop.

 

 










Mobar eigen website
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 

Mobar - tekstschrijver - op Internet:
...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Mobar Vorstkasteel
is het schrijverspseudoniem van
Henk van Dijk,
een autodidacte beeldend kunstenaar,
die zijn werken maakt in Amsterdam,
de hoofdstad van Nederland.


Neem eens een kijkje bij mijn schilderwerken,
diverse werken zijn te koop.





 
 
 
 

Mobar Vorstkasteel is de schrijversnaam van Henk van Dijk,

hij werd geboren in de jaren zestig van de vorige eeuw, maar is tegenwoordig
woonachtig in een gezellige straat in Amsterdam Oost.

Naast het schrijven hou ik mij met allerlei andere creatieve uitingen bezig,

zoals schilderen, tekenen, fotograferen, computerbewerkingen.
Mijn nieuwste beeldende werken hebben als onderwerp: Het gezicht. Het is werk waar ik nog mee bezig ben.

Ze zijn gemaakt in het najaar van 2013, en de serie is nog niet af. Onderwerp voor de tekeningen zijn dikwijls bomen.

25 boomtekeningen. 

Er komen nog nieuwe tekeningen bij.


In  de zomer van 2011 is mijn eerste gedichtenbundel verschenen:

Wolf in de vijver - Juli 2011 Een bundel met vijftig gevoelsgedichten.


Mijn tweede bundel laat nog even op zich wachten. De titel ervan is Droomschaduw.
Veel van mijn schrijfwerken ( gedichten en proza ) zijn te lezen op mijn eigen site:

Het land van iedereen
Belangrijkste personage in veel van mijn verhalen is Alfons.

Een aantal (work in progress)

verhalen over het turbulente leven van Alfons
zijn te lezen op: Alfons Bortano


Op de populaire gedichtensite 1001 gedichten zijn diverse gedichten van mij te lezen.

Verder publiceer ik op het gezellige gedichtenfreaks

en gedichten.nl.


Uit jouw stilte zijn de gedichten van Violette Zandheuvel ontstaan.

Maak vrijblijvend kennis met de gedichten van: Arnold Roodkop 

Of neem een kijkje in het leven van: Onslow Mekkingtos 


                   Of neem een kijkje in het leven van: Hubert Stuipje
Geef jezelf de kans om te genieten van de natuurfoto's op mijn weblog.

 



 

 

 
 
 
 
 
 
 

Het land van iedereen - gedichten en korte verhalen.

 

 

 

 

 

 

Mobar op Korte verhaaltjes

 

 

Mobar op 1001


Korte Verhalen en verhaaltjes

 

 

 


 

 






















Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl