mobar.punt.nl

7 februari 2017 21:22

 

Waan ik mij alleen

In het vakantieland van weemoed
op zoek naar liefde
zonder mijn lijf met zon te vermoeien
waan ik mij alleen

ik probeer te achterhalen
wat er waar is in de mystiek
van mysterieuze zomerdromen

het is in mijn verdraagzaamheid
dat ik de muggenzwerm zie vliegen
onaantastbaar om van bloed te leven

maar het doet jou niets
de zon gaat onder.


:sad:
 

© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
<img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'> gaaf gedicht Mobar!


Reacties

24 oktober 2016 15:00

 

Actie en reactie

'Als ik je nu aanraak
met het intieme van de liefde
breng je me dan naar de lente
een nieuwe toekomst van geluk'
zei hij
terwijl haar hand
naar zijn lichtmast greep
het schip op volle zee

en hij voelde dat haar herfstwind
in zijn eenzame hart begon te waaien
de zeilen bol van wellust en verlangen
het roer naar het eeuwige genot van oneindigheid

in elkaars armen verstrengeld voor veiligheid
actie en reactie was het tederst in de nacht.

© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
prachtig liefdesgedicht Mobar

Reacties

 

 

 

 

 

 

17 juni 2017 22:58

 

Argumenten

Bij de stille rivier
waar het pleidooi
zich ontplooide

voor jouw eiland van de ziel
zat er afscheid verborgen
in de muziek

het ogenblik van liefde
leek een eeuwigheid te duren

na afloop had tijd meer ruimte
om het moeras
in heimwee te verkennen

je vroeg om argumenten
een mening
die het verschil zou maken
maar ik had niets
om mee te schermen

de dood
was nimmer onverschillig

en natuur zou ook op jouw graf
haar gang gaan in grilligheid
en in betoog van dromen

argumenten
ze waren er nooit
wanneer je ze nodig had

ze verdwenen
zonder metaforen
als een ziel in een kist

en in stilte droef verloren
bleef ik je het antwoord schuldig.

 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
niet voor elke vraag is een antwoord
 soms moet je gewoon geloven

 mooi



Reacties

18 juni 2016 15:39

 

Bezielde bron

Leegte en dwaze geest in elk woord
ontbloot je maar:
Is het schilderen of dansen
op intimiteit van jouw matras
nu je de bezielde beeltenis tekent
van heilige geest aan het kruis
in het materiële afgezworen
lust die je te lastig lijkt
in vaag geworden zinnen
afgezonken werkelijkheid
in schimmige spelonken verhelderd
tot magie van vitaal bestaan

in iedere zin loeren er dieven op leegte
in ieder vergankelijk woord
verschuilt zich de dwaze geest
die weet hoe het begon

zoeken, tasten, dwalen
in ontwaken van verhalen
ben jij:

De bezielde bron.




 
© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
 
Waar ik ophoud met denken begin jij. Zelfs een sprongetje moet ik maken om in jouw cirkel te komen. Soms heb ik zin in de aanloop..

Reacties

23 november 2016 18:15

 

De dichter verliefd

Als jij ooit nog verliefd wordt
dan is het op een dichter
er zijn er vast wel
zoals ik die mijmeren over liefde

in jouw donkergrijze ogen
de groene glimlach van een kind
zo heb ik de liefde verwoord
en al voel ik me verloren
ik geloof erin, in ieder woord
de weldaad van jouw mooi gevormde lippen
het kleine kuiltje in jouw fraaie kin
voor mij zijn illusies niets meer dan wonderen
jij bent het mooiste wonder dat ik bemin

want verliefd op een dichter
het leven veel lichter
de nodige schaduw
in dit zonnige oord

je raadt het al ik ben die dichter
maar ik geef jou het laatste woord.


 


 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
En mijn laatste woord is: prachtig gedicht ! 
 
Ja, zo mooi !!!!



Reacties

De ravage in het kasteel 493

 

 

Toen Donald Dankzand in de zomer van 2009, na een lange, eenzame trektocht met zijn bromfiets door Europa, naar zijn kasteel in het Noorden van Frankrijk terugkeerde, zag hij al direct aan de oude, houten ophaalbrug dat er iets mis was. Anders dan bij zijn vertrek, toen de ophaalbrug omhoog stond, was het nu bij zijn terugkomst mogelijk om via de ophaalbrug het binnenterrein van het kasteel te bereiken.
Ook was het vreemd dat de grote eikenhouten deuren van het welkomstvertrek open stonden.
Gehaast betrad hij de ruime ruimte waar verder niet veel veranderd leek. Hij zette zijn leren reiskoffer neer bij de grote, ronde tafel die in het midden van de statige ruimte stond, daarna vertrok hij naar de lange hal om zo snel mogelijk bij de oude bibliotheek van het kasteel te komen. Ook van dat vertrouwde vertrek stond de zware, houten deur open, Donald schrok toen hij de ravage zag. De marmeren vloer lag vol met boeken, verspreid over de kamer lagen er zo’n zeshonderd boeken chaotisch naast en op elkaar. Dure boeken, goedkope boeken, oude boeken, nieuwe boeken lagen op de vloer alsof ze gelezen waren door een idioot, die niets van zijn gading kon vinden.
De grote boekenkasten waren leeg, alsof er een wilde man alle belangwekkende boeken uit de kast had gerukt. De boeken leken verder niet beschadigd, maar uit nader onderzoek bleek dat er een flink aantal boeken ontbrak.

In de hoek van de bibliotheek was zijn doos met brieven omgekeerd, de brieven lagen op de vloer.

Na een tijdje te hebben rond gekeken begreep Donald dat het de geleende boeken van Jeroen Splinterman waren die in de boekenzee op de vloer ontbraken. Al snel nestelde er zich een vermoeden in zijn hoofd dat Jeroen wel eens de veroorzaker van deze boekenellende zou kunnen zijn geweest. Een vermoeden dat nog eens werd bevestigd toen Donald op een stapeltje boeken een briefje vond. Aandachtig begon Donald te lezen:

Beste moeder,

Na jaren heb ik besloten de aan Donald geleende boeken terug te halen uit zijn kasteel in het Noorden van Frankrijk.
De formule die, zoals jij volgens de overlevering vertelde, in het grijze boek stond heb ik handmatig overgeschreven, en het grijze boek heb ik verbrand in de open haard van het kasteel, tezamen met andere aantekeningen die ik terugvond in enkele boeken.
Ik stuur je hierbij een exemplaar van het tijdschrift “Wortels” toe. Het is het enige tijdschrift waarin ooit een gedicht van mij werd opgenomen. Het gedicht gaat over dieren die langzaam verdwijnen in een wereld van sneeuw. Het heeft iets te maken met een jeugdherinnering, een sprookje dat jij mij ooit vertelde. Ik hoop dat je een fijne verjaardag zult hebben. Ik denk nog aan je.

Jeroen Splinterman

Donald legde het briefje weer terug op het stapeltje boeken, tegelijkertijd begreep hij dat het grijze boek niet meer bestond, omdat Jeroen het grijze boek had verbrand in de grote open haard van het kasteel. Het was wel een beetje vreemd, maar eigenlijk voelde Donald zich opgelucht dat het grijze boek niet meer bestond. Het was ook niet zo erg dat Jeroen Splinterman al zijn boeken weer terug had gehaald, nu was er weer ruimte voor nieuwe boeken in de oude boekenkasten. Met frisse moed zette Donald één voor één de overige boeken terug in de grote kasten van de kasteelbibliotheek. Af en toe viel er een blaadje papier uit één van de boeken. Een oud gedichtje van een vriendin die hij nooit meer zag. Een liefdesgedichten dat hij uit verveling had geschreven.
Een boodschappenlijstje voor het tuinfeest van tien jaar geleden, drank, hapjes, bloemen, etc.
De nota van het bedrijf dat het marmer voor de vloeren had geleverd. Een geschreven overzicht van de ruime verzameling wijnen die zich in de kelder bevond. Een variatie op de formule uit het grijze boek. Donald bekeek alle briefjes nauwkeurig, vooral dat laatste briefje kon nog van belang zijn. Hij bekeek het aandachtig en legde het toen apart zodat hij het weer terug kon vinden

 

Hij liep naar de hoek van de kamer waar de stapel met brieven lag. Hij pakte een van de brieven op en begon te lezen.

 

Amsterdam, 2003 

Beste Nirma

Ik heb met belangstelling jouw schilderijententoonstelling bekeken.

Het schilderwerk maakt op mij een nogal gedateerde indruk,

Cobra, vooral Corneille in diens commerciële periode,

je zult het vast al wel eens eerder hebben gehoord. Ik weet niet of er voor dat soort werk tegenwoordig nog een markt is, en of jouw werk zich voldoende in kwaliteit weet te onderscheiden. Een aantal werken viel op,

met mooie kleurcombinaties en gevoel voor compositie,

een veel groter aantal werken vond ik vlak, wat amateuristisch

en niet erg inspirerend. Ik kreeg niet echt een beeld waar je

als kunstenaar naar toe wilt, en het riep bij mij het gevoel op

dat een aantal werken alleen maar voor de productie waren gemaakt, hetgeen zich in de matige artistieke kwaliteit liet zien.

Ik weet niet of je ook nog andere hobby’s hebt?

 

We leven in een hedonistische maatschappij,

 

waarin ontplooiing van het individu centraal lijkt te staan.

 

Gebleken is dat de mens nooit te beroerd is om zijn

 

of haar ellebogen te gebruiken, ten koste van het milieu, de dieren, de natuur, en tenslotte zelfs de medemens.

 

De waarde van de mens lijkt te worden afgelezen aan zijn of haar status.

 

Hoe bedrieglijk is dit alles, wanneer dagelijkse zekerheden,

 

als brood op de plank, of een warm avondmaal in het geding komen,

 

de mens verslaafd is geraakt aan haar eigen fopspeen.

 

We moeten gezien worden, opgemerkt zijn, ergens toe behoren,

 

het liefste tot onszelf, terwijl de wereld steeds meer verbrokkeld,

 

het nieuws niet meer is bij te houden, en zichzelf voortdurend herhaald,

 

alsof we steeds weer in verbazing vallen, over dingen die we allang wisten,

 

Er bestaan geen heiligen meer, wielrenners, ministers, dokters,

 

burgermeesters en burgers, ze vallen massaal door de mand, wanneer ze aan de tand worden gevoeld over hun integriteit. Een volk dat verantwoordelijk is voor de uitvinding van de plofkip verdient ook niets anders dan zure humor van salonmoralisten, die eigenlijk iets anders bedoelen dan ze werkelijk zeggen.

 

 

Wat de opmerkingen over intimiteit betreft, ik geloof niet zo

in intimiteit met mensen die je verder nauwelijks kent. Om een beeld van iemand te krijgen is tijd nodig, en die is schaars tegenwoordig. Ook wordt het mij niet duidelijk waar jouw belangstelling voor mij eigenlijk uit bestaat. Je schrijft: “Jouw foto’s zijn ook mooi.” maar vertelt nergens over welke foto’s jij het hebt, en waar die “ook” ongeveer op slaat.

Ik denk dat ik het dan verder ook maar voor gezien houdt, tenzij jij nog iets zinnigs hebt te melden. Bedankt voor het reageren op mijn contactadvertentie, die ik inmiddels heb verwijderd.

 

Donald Dankzand

 

Donald herinnerde zich 2003 weer, een spannende tijd, toen hij nog op een bovenverdieping in Amsterdam woonde, en als beginnende cabaretier zijn brood verdiende. 2003 toen hij nog op zoek was naar een relatie.

.

 

 

 

Mobar


 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.

 


 
















Reacties



 






12 februari 2017 20:43

 

Liefdesdromen

In de herinnering die uit het oude schilderij spreekt
zegt de verlegen minnaar hetzelfde als de geschiedenis
die ons leert om nooit over een nacht ijs te gaan

in de bedstee die ons lonkt met haar verfraaide toegangsluik
waar onze namen in begeerte in het hout zijn gesneden
ligt een verlaten moeras waar zondebokken in verdrinken

alleen in de pijn en het leed van de arme werelden
in alle categorieën van verdriet in tranen vereenzelvigd
om wat het leven ons gaat ontnemen nu we bloot zijn

en kwetsbaar voor het eigen gelijk van het geluk
dat niets in spullen of denkbaar in spirituele fasen
als een verdorde bos bloemen ademen we vrijheid.


 
© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.


25 september 2016 15:22

 

Meenemen

In het bos is het niet stil
wind maakt geluid
een fietser fluit
onhoorbaar wijs je
zon achter wolken
poel van werkelijkheid 
matte duisternis
regen.





 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
mooi gedicht Mobar.
graag gelezen 
 
Onwezenlijk mobariaans!

.


 

6 december 2016 00:59

 

 

 

Monddood

Hij sprak niet
het was niet zijn stem
er heeft een ander
in de nacht gesproken

toen hij de tak tekende
aan de stille boom
die hij omhelsde,

groeide er klimop langs een slanke rug
over jouw schouders, rond jouw hals
kin, gesloten mond, neusgaten
er ging een wereld voor jou open

maar praten deed hij niet
zelfs zijn schrijven werd monddood verklaard.


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.



















Reacties

2 oktober 2016 01:15

 

Ga wandelen

Ga wandelen naar nergens
ga wandelen naar niets

probeer het lopend
leen vooral geen fiets

ga met spoed
of langzaam aan

ga met aandacht
voor het bestaan

ga maar wandelen aan zee
met jouw voeten op het zand

valt het leven weer wat mee
lees je dat niet in de krant.




 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
Mijn lievelings bezigheid, vooral op het strand. Schelpen zoeken, zeeschuim tussen je tenen, voorzichtig om een kwal heenlopen. Ik voel me daarna  gezonder van geest. Uitgeruster dan ooit en de ellende die overal is, blijft een poosje ver weg.. <img src='img/smileys/yes1.gif' alt='(Y)' Title='(Y)'>
 
 
Ja, het kan erg ontspannend zijn, ik ga soms even in het park wandelen.
 
 
 
graag gelezen.


Reacties

22 oktober 2016 12:59

 

Hechtwortels

Hechtwortels
ze trekken mijn ziel
doorheen de aarde
alles wat ik lief heb
van ongekende waarde

zo onbegrepen
was ik niet eerder
samen met moeder Natuur
verbonden, toch onbemind
waar ik ooit de hoop nog vind

maar laat niet los
geef de moed niet op
ik zie je ooit terug
in een ander gedaante
na maanden van eenzaamheid
in ongeschreven brieven

hechtwortels
ze wortelen mijn bestaan.





 

 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
Heftig gedicht over, volgens mij, iemand die een dierbare overledene erg mist. 
 
Ik ben gehecht.


Reacties
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl