mobar.punt.nl

Amsterdam
Herfst 1991
 
Besef

Zou nooit in raadsels kunnen zweven
wil met mijn ziel het echt beleven
hou niet van geheimzinnig doen
of de koester van een zoen van toen
ik niet wist wat jij had te wensen
toen jij mij koos uit al die mensen.


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.

Reacties

3 oktober 2016 00:08

 

Het ontbrekende kind

Toen ik het ontbrekende kind speelde
deden we saaie bejaarde spelletjes

bij het kookfornuis van mijn oma
waarin de kalkoen begon te garen

en in haar stem
de stem van de kalkoen

hoorden we de fluisterstem
bij het huilen van wolven
het gevoel van wol en breien

het ontbrekende kind met de mollige dijen
bleef eindeloos met de akelige leegte vrijen.




 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
Beter dan nooit te vrijen;-) Knappe tekst !
 

Dank u wel meneer de koek en peer.



Reacties




Jij nam geen genoegen met een placebo



Jouw lichaamstaal kon niets verhullen. Mannen en vrouwen, ze keken graag naar jouw onverwachte onbevangen schoonheid. Meisjes en jongens ze luisterden graag naar jouw liedjes. Je had wat de mensen muze noemde, je was begaafd en muzikaal.
Ze hadden je gevraagd voor een toespraak over liefde en vrede in de wereld, en de ware betekenis van vriendschap, maar je weigerde, je was geen podiumbeest, veel te verlegen voor een toespraak voor een zaal met onbekende mensen. Je deelde jouw kennis over de betekenis van het leven slechts met vrienden, die er over wisten, en die het niet erg vonden dat je geen podiumbeest was.

Ze hadden je een mandaat kunnen geven, om een perfecte analyse te maken van alle oorlogshandelingen, die er in een eeuw tijd werden uitgevoerd. En als je dat mandaat had gekregen, was je na het schrijven van het onderzoeksrapport zo moe geworden dat je snakte naar de eenvoud van de liefde, want waar liefde was bestonden geen oorlogen. Je kreeg het mandaat niet, je begon te lezen in een verhaal geschreven door een onbekende schrijver, die beweerde dat hij in Amsturia woonde, maar je had geen idee of het waar was.
Het was maar de vraag of jij wist waar je aan begonnen was, toen je er voor gekozen had het verhaal van die schrijver te gaan lezen. Je verwachtte misschien te veel, en je had misschien te weinig in gedachten.
Je was hier voor een liefdesgeschiedenis dacht je. Zo'n romantische gebeurtenis die zich telkens weer afspeelde tussen twee mensen die veel voor elkaar voelden, maar je voelde niet veel hechting met dit verhaal. Je durfde je niet te binden, de fantasie van de schrijver deed je aarzelen. Moest je daar wel in mee gaan, je woonde zelf in een dorp op het platteland, en je vond de stadsbewoners maar vreemde mensen. Je dacht dan ze anders met de liefde omgingen, veel minder romantisch dan zoals jij het had geleerd.
Het was ook moeilijk om bij een verhaal direct te voelen, dat er iets wonderbaarlijk ging gebeuren, het was niet gewoon zichtbaar zoals in de natuur.
Je wist niet wie de schrijver was, het kon iedereen zijn, een intelligente heer, een kwajongen of een schavuit. Woorden zeiden niet zoveel als je het heerschap niet kon zien. Misschien babbelde hij maar een eindje weg, en interesseerde het hem niet wat ze over hem dachten, zolang ze zijn verhaal maar lazen. Misschien liep hij wel verward in de supermarkt, en was hij die meneer die steeds andere burgers in de weg liep.
Misschien had hij een mandaat gekregen om over een liefdesgeschiedenis te schrijven, maar wist hij zelf niets over de liefde, en verzon hij alles naast het nachtkastje. Waarschijnlijk was hij net als jij geen podiumbeest, maar hield hij de geheimen over het leven voor zichzelf zonder deze met zijn lezers te delen,
Het was maar de vraag of hij jouw aandacht wist vast te houden, deze eerste dag, die zojuist was begonnen met bruisende champagne en de belofte om het dit jaar, het laatste jaar van de eeuw allemaal beter te doen, dan die honderd jaar die voorbij waren gegaan, met alles wat de mensheid had te bieden, aan oorlog en drama en ziekte en bedrog.

Misschien moest de schrijver honderd jaar wachten, en dan eens met zijn verhaal gaan beginnen.
Dan konden we zien of er nog iets over was van wat hij ooit heeft beweerde. Maar waarschijnlijk werd hij niet zo oud, en stopte jij voortijdig met het lezen van dit verhaal.
Of gaf je hem een mandaat om zijn verhaal nog eens opnieuw te herschrijven, maar dan zonder geweld, agressie en onbehoorlijk gedrag. Je haalde hem over om zijn podium vrees te overwinnen.
Jouw lichaamstaal kon niets verhullen, je was verliefd op de schrijver van dit verhaal.

Het was de eerste dag van het laatste jaar van de eeuw, de mensen in Amsturia liepen nog te geeuwen, en boven de huizen in de steeg bij de haven, vlogen en krijsten de meeuwen.
Het leven was voor jou lang niet altijd gemakkelijk, maar een ding wist je zeker:
Je nam geen genoegen met een placebo voor wat jij beschouwde als de echte liefde.




 
© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
Een ontroerend en weemoedig verhaal; met een tikkeltje spijt aan het einde.
Mooi!
 
Maart 2017








Reacties


 




Land van verre oorden

Weilanden wit resten sneeuw
honderden grazende ganzen

duinverlangen, wind, hagel
eindeloze sneeuwstormen
gebakken vis in zilte lucht

en als ze verhuist
blijft ze niet bij je

land van bevroren tranen
ijzingwekkende glimlach
van het sneeuwmonster
kunstwerken op gebouwen

ze blijft van je houden
al woon je ver weg

en als ze niet verhuist
blijft ze wel bij je

zee ademt alles
en zij ademt zee.

 

 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.





Reacties

Liefde in Amsterdam

Hoor jij ze ook
de wolven die huilen in de nacht
alsof ze jouw hart willen verscheuren

ik wens het je toe

je bent een oude taaie
lust van nieuw verlangen
ik was het al die tijd vergeten
je ruikt naar de liefde in Amsterdam

als een burgerlijke soortgenoot
in het zonlicht van de voorjaarszon
op een terrasje, paraplu naast je stoel
een koffie verkeerd, een broodje gezond

een kikker met mooie pijpenkrullen
ben je ontspannen in mijn dromen
doe je alles voor mij in mijn bed

een mystieke minnaar
een ongekend plezier
iedere vinger maakt me bloot

niets meer te verbergen in handtasjes
er is nieuwe lustigheid in de stad.

 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Reacties

Maart & April

 

 

 

 

 

Eerste maanden van de Lente

 

 

 

Duisternis zei je

 

 

 

Duisternis zei je
en ik kende dat woord
de manier van doen
uit een verleden
niet heel ver van mezelf
liep ik navel starend terug
maar dan naar een andere afgrond
niet dezelfde die jij bezocht,

en ik kwam ook dicht bij de rand
verzocht mezelf daar niet lang

 

te blijven
met alle argwaan
in mijn handen,
en een hart dat kwam
met overdrijven, sliep ik
met je
lepel klevend, doofde ik de kaars uit
met natte vingertoppen
streelde ik jouw boezempoes
die miauwde in dezelfde duisternis
die ik daarvoor ontkend had,

het was de film waarin je
zei, dat ik niet welkom was
omdat er niemand welkom
kon zijn in dat land
niemand
anders dan jij
verloren in dat land
van vergeten woorden.

 

 

 

Houten huis

 

 

 

Het oneindige

 

dooien is begonnen
wind brengt lente

 

rond het houten huis

 


er komen konijnen

 

tevoorschijn
als uit een toverboek

 

met allerlei kleuren
wild, grijs en zwart

 

en sommige wit

 


ijsbloemen smelten

 

op kwetsbare ruiten
tussen muren

 

van het houten huis
bij het moeras

 

zingen
vertrouwde melodieën

 

rond de schoorsteen

 


een lange winterperiode

 

komt voorzichtig tot een einde

een grijze hond bij de kachel

 

gromt grimmig van pret
dromen liggen te dromen,

 

aan het einde een bed

 

 

 

hier en daar

 

begint er groen te botten.

 

 

 

 

 

Droomspiegel

 

 

 

Middels onze liefdesdrank

 

kunnen we terugkeren
in de droomspiegel

 

van de duisternacht

 

omdat we blijven dromen

 

zullen we vreedzaam bewegen

 

terwijl verraders huilen

 

mogen we wakker blijven

 

omdat we samen zijn
onder een volle maan

 

lichtelijk beschonken

 


er is een ontsnapping mogelijk
we hebben de moed nog

 

om in de droomspiegel

 

van ’t intieme duister
te kijken zonder om te zien

 


we gaan samen teder terug

 

naar eenvoudige bewoordingen

 

om onze hartstochtelijke liefde

 

verblijvend bij ’t spiegelmeer

 

meer zielsglans te geven

 

via een veelbelovend schrijven

 

van onzichtbare letters

 

in hemelsdonkere lucht.



















Reacties

4 september 2016 19:39

 

Oorsprong

Hoorde ik?

de echo van jouw oude stem
in de steengroeve achter het houten schuurtje
het tikken van de beitel op het marmer

jouw moeder die
een fluisterende danseres was
bij het wassende water

Zag ik?

jouw schaduw in mijn verlaten land
het sombere verlangen van een diepere vijver

Las ik?

het boek dat ik niet uit kon lezen
om het leven te zien.






 
© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
 
Ja prachtig..stil maakt het, ontroert..zo mooi..
 
Leest als twijfels over hoe het ooit zover kon komen, mobar.
Verlangende vragen.
Titel toont weemoed...
 
Veel vragen uit het verleden. Brengt de toekomst raad?
Mooie opbouw.



Reacties

13 november 2016 02:25

 

rigor mortis

In de ban van haar mystieke verschijning - half mens, half engel
beleef jij hier jouw rigor mortis in doorzichtige letters
vraag je om vriendschap, overwinning van de vijand

het begint bij jouw oogleden, bij jouw kaak en jouw nek

rigor mortis is meer sterven dan de trouwe gewoonte
meer tijd nemen om de aftakeling te omarmen
het moedwillig blind worden – jij als schilderij

eindelijk dood en stijf in jouw eenvoudige kist

verlangen voltooid in het broze liplezen van een wilde
waar jullie jeugdjaren zich herhalen in vergeten liedjes
ver weg van de natuur is haar zwijgende taal jouw idioom.

 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
 
Zowel gelaten alsook ijzig pijnlijk getroffen door jouw gedicht
zag ik iemand heengaan omdat ze de moed had opgegeven en
dat in een sfeer van vredige berusting.
Aangrijpend en ook mooi Mobar.
 

Bedankt Hans, fijn jouw reactie. Groet.












Reacties

 

 

 

 

 

\

 

Strandviool

 

Violette hoorde aan

de stervende klanken van de piano

de scheve toetsen van het leven

dat de onheilspellende lethargie

uit jouw vingers was verdwenen

 

in melodieën  van de stedelijke nacht

waren zwervers sokkenhelden

op zoek naar heimwee

om de toekomst

te bedwingen

vielen er standbeelden

van denkbeeldige sokkels

 

onder maanlicht van de winternacht

was de schizofrene maatschappij

volkomen helder zonder vooroordelen

met gelijkheid evenwichtig

in sobere dragende toon

van geven en niet nemen

met snaren van de wind

 

maar ergens in de buitenwereld

bij geruis van golven van de zee

aan het haaienstrand, bezaaid met kwallen

waar aangespoelde schelpen

strandzand van kapitaal voorzagen

bespeelde je een strandviool

veel mooier dan de doospiano

zich toeliet jou in de nacht te bespelen

 met zijn heimwee van onzekerheid

 het stervend geluid van de dood.

 

 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.

 

 

Reacties

,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nevelvriend

 

Hovenier ben je nu
kruidenteler van mijn egotuin
levend in mystiek van dromen

jouw meeldraden benevelen
zonnig leven in de wildernis
mijn bloemhoofd strekt zich

naar frisse wederopstanding
nieuw begin in nieuw geluid
benevelde voorjaarsdromen

hovenier ben je nu in plantenteelt
onkruidwieder van mijn zielsgebied
toe zaai jouw zaden in mijn zaligheid

benevel wat beneveld moet worden
spoedig zal jouw droom ontkiemen

 

en wortelen in mijn onbevangen geest.


407

 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6 juli 2017 21:09

 

Het kippige kippenvrouwtje

Mannen en vrouwen
ze hangen aan haar lippen
maar helaas voor deze mensen
ze houdt slechts van haar kippen

boeren en burgers
ze willen om haar geven
het is sneu voor deze lieden
ze heeft hen niets te bieden

de kippen zijn haar leven
geen varkens meer of koeien
ze heeft een nobel streven
omdat de kippen haar zo boeien.





 

© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
Nu ben ik wel benieuwd naar haar nobel streven...
 
Haar nobel streven is haar kippen liefde geven.
 
Leuke titel, een ontluikende verklaring in het gedicht.
Hij is slim en leuk, Mobar
 
<img src='img/smileys/rose.gif' alt='(f)' Title='(f)'>  Thnx
 
 

28 juni 2017 19:12

 

Dinervriend

Je komt om van me te eten
van mijn liefde en geweten
maar ik ben een steen geworden
door de laatste dwaze horden
in de vijver droef geworpen
door het noodlot stil ontworpen
om jouw mond met mij te dienen
want je moest wat bij verdienen.

 

 

 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
eten om te leven...
Tja, er zit iets onder de oppervlakte waar ik niet helemaal uit kom.
Maar dat maakt het gedicht juist zo mooi.


 

 

 

 

Avondbomen


 


















Reacties
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl