mobar.punt.nl

11 mei 2016 21:05

 

  Parasols

 
Jammer dat niemand
de moeite heeft genomen
om de zon terug te vinden
 
nu de groene lente
om een zomer vraagt
en het wolkenwoord
de dag vervaagt
 
maar in haar dromen ziet ze
 
de kleurrijke parasols
waaronder zij  in tropische bikini
druivensap drinkt
 
en samen met mij
over een mooie nacht zingt.



 

© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
Mooi gedicht, Jeroen!
Een gedicht, dat me raakt, Jeroen, met lichte weemoed aan mooie voorbije dingen.
Psst... ik heb de zon hier in het zuiden verstopt... ik wil 'm echter graag met je delen.



Reacties

23 mei 2017 20:35

 

Wespennest

De zomer had de buurman te pakken
toen moeder even achterom keek
stak vader de hark in een wespennest

de dominee van onze jeugd had vele vragen
maar niet een daarvan werd beantwoord
door de wespen die naar de buurman vlogen

terwijl de zon in zeven talen sprak

tegen ontheemden met levensvragen

er kwam een hiaat in het ooit zo frisse denken
we sloegen het boek dicht in een droom

en hingen het wespennest terug in de boom.


 


 


© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
Terug voor de volgende aanval graag komen lezen Jeroen,





Reacties

 

 

 

 


 


 


 

Dierenarts, weekend in Venetië

Tom Vest is voor een weekend in Venetië, de beroemde stad in het Noord- Oosten van Italië. Zijn relatie met Violette is weer innig. Ze genieten van het historische uitzicht.
Ze hebben de Basiliek van San Marco bezocht. ’s Avonds in het hotel doet Violette onderzoek voor haar misdaadroman. Ze leest in oude brieven, en notitieboekjes, om er zeker van te zijn dat alle feiten kloppen. Het hoofdpersonage in haar boek is een dierenarts. Een blonde man met een lange snor.
Nadat hij te maken krijgt met een miljonair die zijn paarden verwaarloosd, besluit hij wraak te nemen, en weet hij door een slimme list het geld en de paarden van de miljonair in handen te krijgen. Violette is nauwelijks aanspreekbaar, ze zit de hele dag te schrijven op het balkon van het hotel met uitzicht op de gondels.
Tom Vest vaart hier in een gondel rond, het is vermakelijk al die boten op het water. Hij vraagt zich af waarom Violette een dierenarts als hoofdpersonage heeft gekozen, waarom niet een levensgenieter zoals hij.
Tom moet na de vakantie weer aan de slag in de kroeg waar hij werkt als schoonmaker. Hij zal waarschijnlijk nooit hoofdpersonage in een verhaal worden, dat is kennelijk alleen voor dierenartsen en moordenaars weggelegd. Hij had zich dit weekend in Venetië, heel anders voorgesteld, maar als Violette eenmaal begint te schrijven is ze niet meer te stoppen, en vergeet ze de omgeving waarin ze leeft. Zo is ze altijd al geweest.
Tom heeft een vrouw uit België gesproken, ze is hier alleen, en ze maakt net als Tom schoon in een kroeg. Hij heeft een oogje op haar laten vallen. Misschien wordt ze wel hoofdpersonage in zijn nieuwe verhaal. Het verhaal over de liefde, de verdraaglijke liefde. Hij begint alvast te schrijven.
Tom Vest is bezig met een roman.

 


Auteur: Jeroen Splinterman

 

Waarnemer

“ Je had gelijk Saskia is erg lekker!”
“ Wat bedoel je schat, je hebt toch niet aan mijn Saskia gezeten?”
“ Heb jij een Saskia dan, dat is nieuw voor mij, ik bedoel Saskia, het lekkere mineraalwater van de Lidl, of bedoel je dat ik aan jouw mineraalwater heb gezeten?”
“ Ik bedoel helemaal niets schat, ik ben slechts waarnemer in deze wereld vol gekken!”
“ Je was zelf toch zo dol op Saskia, of heb je het toch over een vrouw.”
“ Ik bedoel uiteraard niet het mineraalwater van de Lidl, alhoewel ik moet toegeven dat die erg lekker is, ik bedoel mijn nieuwe uitklapbare tuinstoel van de Aldi, Saskia, die erg lekker zit.”
“ Gelukkig dan is dat misverstand uit de wereld, zijn we niet allemaal een beetje gek af en toe”
“ Dat maakt niet uit schat, als Saskia maar lekker zit.”

 


 





Nacht over de sombere stad

Hij zocht een aanleiding om na te denken. Een stilte die kon leiden naar diepte. De diepte waarin hij voor zichzelf antwoorden kon vinden. Het leven had hem nieuwe vragen gegeven. Een nieuwe nacht was als een stoute jongensdroom over de sombere stad gevallen. Kleuren waren veranderd, gedachten versmald, de wereld was kleiner geworden, veel kleiner dan voorheen. Er waren te veel dezelfde mensen. Mensen die elkaar na gingen praten. Hij herhaalde zich zelf dikwijls, alsof alle dingen minstens twee keer moesten gezegd.
Tegen de beschimmelde muren stonden grote schilderijen, zo rood als een paprika die te lang had genoten van de Spaanse zon. Kleuren die te krachtig waren. Fel en met contrast. Doordringende kleuren. Indringende bonte kleuren. Een streling voor het oog.

Zijn gedachten gingen terug naar een schemerwereld, toen eigenlijk alles wat hij dacht poëzie was. Omdat hij het niet op hoefde te schrijven,omdat alles wat niet opgeschreven was een veel dichterlijke kern had dan het opgeschreven woord. De kunst van het weglaten, minder is meer, alles de natuurlijke gang laten gaan, zoals een merel die de tuin bezocht, of een zwaan die uit het water steeg.

Zijn stemgeluid was krachtig en helder als een zonnestraal. Hij probeerde in zijn dromen te antwoorden, maar de spoken van de nacht namen hem mee naar duistere oorden, waar de kleuren begonnen te vervagen. En de mensen moesten lachen omdat hij heimwee had, naar de intense geuren van de nacht. De nacht van de liefde.

Zijn eerste en enige liefde.

En de nacht hield hem uit zijn slaap met allerlei vragen.
Hij had een diepe regelmatige ademhaling. Zijn grijnzende mond stond een beetje open, alsof zijn grimas naar een glimlach zocht.


Hij droomde niet over de heer B. Bloot van de sigarenwinkel die een snor had of over Nina Naakt zijn flamboyante buurvrouw die alles over een kam schoor.

Hij dacht niet meer aan de heimweehut of aan het land van nergens, waar zijn hutkoffer stond. Hij droomde ook niet over de nacht, hij had geen dromen over de liefde, zelfs geen dromen over vriendschap of genegenheid, tederheid, vergankelijkheid.


Er kwamen weer allerlei herinneringen in zijn dromen, en de belevingswereld daarvan was zo intens, dat het net leek alsof hij weer terug in die tijd leefde toen alles zo poëtisch was in een schemerwereld van muzikale wanen. En ieder woord klonk als een melodie, alsof de merel de grootste componist ter wereld was, en de tuin te klein voor het publiek.

Hij zocht naar een pen, en vond een oude stift en een blad papier, hij begon met het woordje " het ", maar na het woordje kwam er niets meer, en bleven de woorden hangen in zijn vermoeide hoofd.

Hij probeerde het leven vermakelijk te maken, maar de schaduwen op het plafond joegen hem angst aan. Hij was niet meer aanspreekbaar. Er kwam een stilte in zijn hart. Hij vond een aanleiding om na te denken. Een stilte nam hem mee naar zijn eigen diepte. Hij moest leren omgaan met zijn muze en zijn demonen. Hij pakte drie tubes verf uit de verfkast en schilderde een zelfportret met de stilte van de stad op de achtergrond.

De stad lag te slapen toen hij zijn zelfportret voltooide. Hij omarmde de muze met de levenslust van een droom.


Auteur: Jeroen Splinterman


...














Reacties

De getalenteerde piemel

Ik ben in het gelukkige bezit van een getalenteerde piemel. Hij houdt van vrouwen, hij houdt van mannen en hij is dol op gatenkaas.

In de ochtend als de mensen nog slapen, wordt hij wakker en waant zich de mast

van een zeilboot die weg vaart van de eenzaamheid.

Overdag wil hij nog wel eens een dutje doen, omdat het leven aan verveling leidt, maar bij het minste geringste moment van totale opwinding staat hij weer zijn mannetje en ruikt aan alles wat het leven bijzonder maakt.

Als de avond haar intrede doet bereidt hij zich voor op de grote finale.

Hij wordt dan een zendmast die alle eenzame mensen wil bereiken.

Hij doet het niet voor zijn lol, hij is zo geboren in het maatschappelijk belang.

Het is ook niet omdat hij stout of ondeugend wil doen, maar gewoon omdat hij iemand lief vindt.

Hij weet dat zijn voorkomen soms provocerend is, maar dat komt niet door zijn afmetingen

maar door zijn grote gelijk.

Hij is maar moeilijk klein te krijgen en lijkt wat dat betreft op mij.

Ik hoef hem eigenlijk nooit uit te laten, de mensen komen naar hem toe, om hem te bewonderen van dichtbij. Dat maakt hem soms wel wat verlegen, maar tegelijkertijd heel blij.

Af en toe heeft hij last van vocht dat naar buiten moet, maar daar doet hij niet hardvochtig over,

hij schept liever hartstochtelijk op over hetgeen dat zijn natuur heeft doen herrijzen.

Hij staat symbool voor het leven en vormt een belangrijk onderdeel van mijn libido, dat bovengemiddeld is voor mannen van mijn leeftijd.

Hij wilde een tijdje niet overeind komen omdat hij ondervraagd werd door een zenuwarts, maar sinds de liefde hem begon te strelen staat hij weer helemaal zijn mannetje.



 


© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
27 april 2017 01:04

Reacties
De nieuwe zomerregeling

Als het zo doorgaat
en de nieuwe zomerregeling
van toepassing gaat worden

zien we straks nooit meer
topless vrouwen op
de Nederlandse stranden

en dat zou jammer zijn
want ik ben dol op
topless vrouwen

en zij zijn doorgaans
dol op mij

al zal ik zelf nooit
topless over het strand
wandelen

want ik heb zoveel haar
op mijn borst

dat je er een
vogelnestje mee
kan maken.




 

© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
Een vogelnestje, prachtig toch. Wat zul je een bekijks hebben als de eitjes uitkomen.
Leuke invulling van het lange prikkelwoord.
 
 
Heel leuk gedicht, Jeroen. Mooi bedacht!
En... oppassen voor de vogels die nestjes willen bouwen... Ha, ha, ha...
 
Ha ha, leuke invulling Jeroen !
 
 
<img src='img/smileys/smile1.gif' alt=':)' Title=':)'><img src='img/smileys/anim_63.gif' alt='{L}' Title='{L}'>




Reacties
Dierenarts, weekend in Venetië

Tom Vest is voor een weekend in Venetië, de beroemde stad in het Noord- Oosten van Italië. Zijn relatie met Violette is weer innig. Ze genieten van het historische uitzicht.
Ze hebben de Basiliek van San Marco bezocht. ’s Avonds in het hotel doet Violette onderzoek voor haar misdaadroman. Ze leest in oude brieven, en notitieboekjes, om er zeker van te zijn dat alle feiten kloppen. Het hoofdpersonage in haar boek is een dierenarts. Een blonde man met een lange snor.
Nadat hij te maken krijgt met een miljonair die zijn paarden verwaarloosd, besluit hij wraak te nemen, en weet hij door een slimme list het geld en de paarden van de miljonair in handen te krijgen. Violette is nauwelijks aanspreekbaar, ze zit de hele dag te schrijven op het balkon van het hotel met uitzicht op de gondels.
Tom Vest vaart hier in een gondel rond, het is vermakelijk al die boten op het water. Hij vraagt zich af waarom Violette een dierenarts als hoofdpersonage heeft gekozen, waarom niet een levensgenieter zoals hij.
Tom moet na de vakantie weer aan de slag in de kroeg waar hij werkt als schoonmaker. Hij zal waarschijnlijk nooit hoofdpersonage in een verhaal worden, dat is kennelijk alleen voor dierenartsen en moordenaars weggelegd. Hij had zich dit weekend in Venetië, heel anders voorgesteld, maar als Violette eenmaal begint te schrijven is ze niet meer te stoppen, en vergeet ze de omgeving waarin ze leeft. Zo is ze altijd al geweest.
Tom heeft een vrouw uit België gesproken, ze is hier alleen, en ze maakt net als Tom schoon in een kroeg. Hij heeft een oogje op haar laten vallen. Misschien wordt ze wel hoofdpersonage in zijn nieuwe verhaal. Het verhaal over de liefde, de verdraaglijke liefde. Hij begint alvast te schrijven.
Tom Vest is bezig met een roman.




 

© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
23 mei 2016 02:53
 
Tom is in dit verhaal gelukkig wel hoofdpersonage. Tja, erg gezellig was Violette niet voor hem dit weekend.
 
Zo kan hij actieve zijn eigen personage spelen....
Hij heeft gelijk ook!



Reacties

Geloof in bloemen

Geen geloof meer
in religieuze abstractie
mensen die praten
over de spagaat van het weer

nog steeds geen vertrouwen
in absurditeit van bloemen
of afscheid van armoede
in straten die leeg zijn
winkels gesloten

geestelijk achtergesteld
op ondergrond van gelijk
op weg naar het einde
wanneer geestverwanten
zwijgen
als muzikanten van stilte
geen geloof meer in lucht

slechts een dralende duif
onderweg naar de ruimte

een herinnering aan liefde
geloof in bloemen die ik bestuif.


© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.

Reacties






Gevleugelde identiteit
 
Identiteit van mijn dromen
verbonden met vleugels
van ongebonden vogels
naar een horizon, ver weg
in het dichtbije van natuur
ben ik bladzijde in leegte
volheid van jouw verlangen
intens onzeker in het avontuur.



2016
 

© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.








Reacties

17 januari 2017 17:00

 

Herder

Zijn ziel hervonden
gelikt oude wonden
in ruimte van stilte

onwetend in duister
zijn eenzaam hart
klopt in bittere smart

waar zijn alle schapen gebleven

waarom huilen de wolven

hoe kan hij
de momenten vergeten?

waarom heeft hij
de juiste vragen niet paraat?

heeft hij de signalen niet begrepen?

het leven lijkt niet eerlijk
iedere waarheid is hard
in ruimte van stilte

denkt de herder met zijn hart.


© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.



Hij heeft zich hervonden en ontdekt nu dat het leven anders is dan zich aanvankelijk had voorgesteld.

Dat klopt helemaal. Bedankt.
















Reacties

Het dood-papier

Je beseft dat jij jezelf bent
in de doodskist van een vergeten dorp

de herfst treedt weer toe
in jouw belevingswereld
‘t vergankelijke seizoen
van jouw trieste dood

het dood-papier wordt weer
opnieuw gelezen, en tranen wellen
uit bron van innerlijke nood

een dood-gedicht
door jou geschreven
over passie, sterven
en dagelijks brood

de laatste uren
van jouw beklemmende leven
onze gezamenlijke waarheid
onherroepelijk groot

ik besef dat ik mezelf blijf
in deze kleine wereld zonder jou.





 
© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
 
 
EEn heel mooie gedicht, geschreven met intense innerlijke gevoelens!
 
 




Reacties
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl