mobar.punt.nl
De ravage in het kasteel

De ravage in het kasteel 493

 

 

Toen Donald Dankzand in de zomer van 2009, na een lange, eenzame trektocht met zijn bromfiets door Europa, naar zijn kasteel in het Noorden van Frankrijk terugkeerde, zag hij al direct aan de oude, houten ophaalbrug dat er iets mis was. Anders dan bij zijn vertrek, toen de ophaalbrug omhoog stond, was het nu bij zijn terugkomst mogelijk om via de ophaalbrug het binnenterrein van het kasteel te bereiken.
Ook was het vreemd dat de grote eikenhouten deuren van het welkomstvertrek open stonden.
Gehaast betrad hij de ruime ruimte waar verder niet veel veranderd leek. Hij zette zijn leren reiskoffer neer bij de grote, ronde tafel die in het midden van de statige ruimte stond, daarna vertrok hij naar de lange hal om zo snel mogelijk bij de oude bibliotheek van het kasteel te komen. Ook van dat vertrouwde vertrek stond de zware, houten deur open, Donald schrok toen hij de ravage zag. De marmeren vloer lag vol met boeken, verspreid over de kamer lagen er zo’n zeshonderd boeken chaotisch naast en op elkaar. Dure boeken, goedkope boeken, oude boeken, nieuwe boeken lagen op de vloer alsof ze gelezen waren door een idioot, die niets van zijn gading kon vinden.
De grote boekenkasten waren leeg, alsof er een wilde man alle belangwekkende boeken uit de kast had gerukt. De boeken leken verder niet beschadigd, maar uit nader onderzoek bleek dat er een flink aantal boeken ontbrak.

In de hoek van de bibliotheek was zijn doos met brieven omgekeerd, de brieven lagen op de vloer.

Na een tijdje te hebben rond gekeken begreep Donald dat het de geleende boeken van Jeroen Splinterman waren die in de boekenzee op de vloer ontbraken. Al snel nestelde er zich een vermoeden in zijn hoofd dat Jeroen wel eens de veroorzaker van deze boekenellende zou kunnen zijn geweest. Een vermoeden dat nog eens werd bevestigd toen Donald op een stapeltje boeken een briefje vond. Aandachtig begon Donald te lezen:

Beste moeder,

Na jaren heb ik besloten de aan Donald geleende boeken terug te halen uit zijn kasteel in het Noorden van Frankrijk.
De formule die, zoals jij volgens de overlevering vertelde, in het grijze boek stond heb ik handmatig overgeschreven, en het grijze boek heb ik verbrand in de open haard van het kasteel, tezamen met andere aantekeningen die ik terugvond in enkele boeken.
Ik stuur je hierbij een exemplaar van het tijdschrift “Wortels” toe. Het is het enige tijdschrift waarin ooit een gedicht van mij werd opgenomen. Het gedicht gaat over dieren die langzaam verdwijnen in een wereld van sneeuw. Het heeft iets te maken met een jeugdherinnering, een sprookje dat jij mij ooit vertelde. Ik hoop dat je een fijne verjaardag zult hebben. Ik denk nog aan je.

Jeroen Splinterman

Donald legde het briefje weer terug op het stapeltje boeken, tegelijkertijd begreep hij dat het grijze boek niet meer bestond, omdat Jeroen het grijze boek had verbrand in de grote open haard van het kasteel. Het was wel een beetje vreemd, maar eigenlijk voelde Donald zich opgelucht dat het grijze boek niet meer bestond. Het was ook niet zo erg dat Jeroen Splinterman al zijn boeken weer terug had gehaald, nu was er weer ruimte voor nieuwe boeken in de oude boekenkasten. Met frisse moed zette Donald één voor één de overige boeken terug in de grote kasten van de kasteelbibliotheek. Af en toe viel er een blaadje papier uit één van de boeken. Een oud gedichtje van een vriendin die hij nooit meer zag. Een liefdesgedichten dat hij uit verveling had geschreven.
Een boodschappenlijstje voor het tuinfeest van tien jaar geleden, drank, hapjes, bloemen, etc.
De nota van het bedrijf dat het marmer voor de vloeren had geleverd. Een geschreven overzicht van de ruime verzameling wijnen die zich in de kelder bevond. Een variatie op de formule uit het grijze boek. Donald bekeek alle briefjes nauwkeurig, vooral dat laatste briefje kon nog van belang zijn. Hij bekeek het aandachtig en legde het toen apart zodat hij het weer terug kon vinden

 

Hij liep naar de hoek van de kamer waar de stapel met brieven lag. Hij pakte een van de brieven op en begon te lezen.

 

Amsterdam, 2003 

Beste Nirma

Ik heb met belangstelling jouw schilderijententoonstelling bekeken.

Het schilderwerk maakt op mij een nogal gedateerde indruk,

Cobra, vooral Corneille in diens commerciële periode,

je zult het vast al wel eens eerder hebben gehoord. Ik weet niet of er voor dat soort werk tegenwoordig nog een markt is, en of jouw werk zich voldoende in kwaliteit weet te onderscheiden. Een aantal werken viel op,

met mooie kleurcombinaties en gevoel voor compositie,

een veel groter aantal werken vond ik vlak, wat amateuristisch

en niet erg inspirerend. Ik kreeg niet echt een beeld waar je

als kunstenaar naar toe wilt, en het riep bij mij het gevoel op

dat een aantal werken alleen maar voor de productie waren gemaakt, hetgeen zich in de matige artistieke kwaliteit liet zien.

Ik weet niet of je ook nog andere hobby’s hebt?

 

We leven in een hedonistische maatschappij,

 

waarin ontplooiing van het individu centraal lijkt te staan.

 

Gebleken is dat de mens nooit te beroerd is om zijn

 

of haar ellebogen te gebruiken, ten koste van het milieu, de dieren, de natuur, en tenslotte zelfs de medemens.

 

De waarde van de mens lijkt te worden afgelezen aan zijn of haar status.

 

Hoe bedrieglijk is dit alles, wanneer dagelijkse zekerheden,

 

als brood op de plank, of een warm avondmaal in het geding komen,

 

de mens verslaafd is geraakt aan haar eigen fopspeen.

 

We moeten gezien worden, opgemerkt zijn, ergens toe behoren,

 

het liefste tot onszelf, terwijl de wereld steeds meer verbrokkeld,

 

het nieuws niet meer is bij te houden, en zichzelf voortdurend herhaald,

 

alsof we steeds weer in verbazing vallen, over dingen die we allang wisten,

 

Er bestaan geen heiligen meer, wielrenners, ministers, dokters,

 

burgermeesters en burgers, ze vallen massaal door de mand, wanneer ze aan de tand worden gevoeld over hun integriteit. Een volk dat verantwoordelijk is voor de uitvinding van de plofkip verdient ook niets anders dan zure humor van salonmoralisten, die eigenlijk iets anders bedoelen dan ze werkelijk zeggen.

 

 

Wat de opmerkingen over intimiteit betreft, ik geloof niet zo

in intimiteit met mensen die je verder nauwelijks kent. Om een beeld van iemand te krijgen is tijd nodig, en die is schaars tegenwoordig. Ook wordt het mij niet duidelijk waar jouw belangstelling voor mij eigenlijk uit bestaat. Je schrijft: “Jouw foto’s zijn ook mooi.” maar vertelt nergens over welke foto’s jij het hebt, en waar die “ook” ongeveer op slaat.

Ik denk dat ik het dan verder ook maar voor gezien houdt, tenzij jij nog iets zinnigs hebt te melden. Bedankt voor het reageren op mijn contactadvertentie, die ik inmiddels heb verwijderd.

 

Donald Dankzand

 

Donald herinnerde zich 2003 weer, een spannende tijd, toen hij nog op een bovenverdieping in Amsterdam woonde, en als beginnende cabaretier zijn brood verdiende. 2003 toen hij nog op zoek was naar een relatie.

.

 

 

 

Mobar


 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.

 


 
















Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl